Deze speciale reeks cimbalen werd vernoemd naar Armand Zildjian, de eerste Zildjian-telg die geboren werd in de Verenigde Staten (Milton, Massachusetts, 1921). Hij werd gedurende zijn 65-jarige carrière vele keren gelauwerd, o.a. door Berklee College of Music waar hij een ‘Honorary Doctorate’ verkreeg. Ook pronkt zijn naam op de ‘Rock Walk’ van Sunset Boulevard in L.A. en was hij bevriend met menig legendarisch drummer zoals Gene Krupa, Buddy Rich en Shelly Manne. Hij werd eerder al in de bloemetjes gezet met de populaire 19” Armand Ride of ‘Beautiful Baby’ (zie ook MMM 189 van september 2004), maar nu is er een hele Armand Series, bestaande uit 13” en 14” hihats, 16” en 18” medium thin&thin crashes, 10” splash en 20” en 21” ride. Het concept bestaat eruit de klassieke sound van de sixties weer helemaal terug te brengen. Was de ‘Beautiful Baby’ dan een uitgesproken jazzcimbaal, dit hele Armand-gamma richt zich duidelijk een stuk ruimer. De sound van de Beatles, Stones, Beach Boys, Cream, Jimi Hendrix Experience enz. wordt hier helemaal teruggebracht, als het op cimbaalklank aankomt tenminste. Het toeval wil dat ik zonet ‘The very best of Cream’ heb gekocht, na het lezen van Claptons beklijvende biografie. Ginger Baker’s ‘oersound’ met zijn zo persoonlijke, klassieke en heerlijke vintage drumklank (trommels met een zeer hoog ‘wooden box’ gehalte) ligt dus nog fris in mijn geheugen. Luister maar eens naar het magistrale ‘White room’, of naar ‘Sunshine of your love’ (nummer met een van de meest memorabele gitaar/bas riffs van de vorige eeuw) en je zal begrijpen waar ik het over heb…
CONCEPT
De klassieke sound van de sixties terug tot leven brengen en tevens een ode bregen aan de grote Armand Zildjian, dat is dus het idee dat schuilt achter deze Armand’s.
BOUW
De cimbalen vallen op door hun ‘vintage look’ en dat heeft alles te maken met hun wat lager profiel (ze zijn dus wat ‘platter’) en het ontbreken van een beschermcoating. Zoals cimbalen uit de goede, oude tijd zijn ze eerder aan de dunne kant. De groeven zijn wat dichter bij elkaar op de bovenkant terwijl de ‘lathing’ (het aanbrengen van deze groeven of ‘draaien’) aan de onderkant dezelfde is als bij de klassieke A Zildjians. Ook de uitgebreidheid van het gamma is een beetje ‘retro’, naar huidige normen dus iets of wat beperkt, maar zeker niet in het licht van die tijd.
KLANK
Deze Armand’s zouden moeten klinken zoals de A Zildjians moeten geklonken hebben, geproduceerd in de jaren zestig. Het lichtere gewicht zorgt alvast voor meer lager klinkende boventonen.
20” Armand Ride
We kunnen deze, niet al te luid klinkende, ride best het kenmerk ‘delicaat’ opkleven en het cimbaal nodigt dan ook onmiddellijk uit tot het ‘jazzriden’. De vrij geringe dikte van het cimbaal (medium thin) en de niet al te zware, maar vrij ‘bolle’ bel zal hier zeker voor iets tussen zitten. De stick definitie is zeer uitgesproken, het belgeluid is vrij geïsoleerd. De ride produceert aardig wat ‘wash’, deze is niet al te opdringerig en vrij licht, met een redelijk hoge ‘pitch’. Al bij al kunnen we spreken van een eerder ‘dun’ geluid, maar dat is dan ook eigen aan die vintage, sixties cimbalen. Dat pompeuze, dat je ook wel eens terugvindt bij de recentere generatie van slagwerk, was toch minder aanwezig bij het geluid van de drums en cimbalen van de zestiger jaren. Denken we maar eens aan de dubbele basdrum set van Keith Moon, die echt wel een pak kleiner is dan tegenwoordig het geval is bij rockdrummers. Dat drums toen toch ook af en toe zo ‘big’ konden klinken op grammofoonplaat (of de ride cimbaal van Ringo zo vol) zal ongetwijfeld wel te maken hebben gehad met de grandioze (analoge) opnametechnieken van toen.
21” Armand Ride
Deze warm en helder klinkende ride geniet duidelijk mijn voorkeur. Waren de 20” en (zeker de met sizzles uitgeruste) 19” Armand rides nog vrij uitgesproken jazz getinte rides, dan is dit toch een meer universeel cimbaal. Meest opvallend is de uitgesproken, mooie ‘ping’, omgeven door een warme waas. Ook hier is de bel vrij geïsoleerd. Ondanks de zwaardere massa blijft de wash vrij goed onder controle, ook bij krachtig spel, tenminste wanneer je niet al te dicht aan de rand slaat.
13” en 14” Armand Hihat
Dit zijn medium/thin top en medium bottom hihats. Dat deze hats vrij donker uit de hoek zouden komen, lag in de lijn van de verwachtingen, maar het gehalte aan donkerheid is toch beduidend hoger bij de grotere 14” dan bij de 13” hats. Deze laatsten komen een stuk venijniger voor de dag en je zou zelfs durven beweren dat ze luider klinken. Maar ook hier kun je spreken van delicate cimbalen, erg muzikaal en niet opdringerig van klank. Ik zou deze hats alvast inzetten voor alle ‘melodieuze’ muziekgenres, van jazz tot country en pop. De ‘chick’ van het 14” paar is vrij vol en donker, bij de 13” hats is die heel wat korter en fijner. Voor de échte liefhebbers van de vintage sound is alvast het 14” exemplaar aan te bevelen: de wat subtielere wash, wanneer half open bespeeld, roept alvast nog wat meer de sixties feel op dan de wat agressiever klinkende 13” versie. 14” was trouwens de gangbare maat voor hihats in die periode (als er al sprake was van 13” hihats). De stick definitie is vrij uitgesproken voor beide maten (iets compacter voor de 13” versie, wat logisch is) en het is, gezien de prijsklasse en de prestigieuze naam, uiteraard onnodig te benadrukken dat er geen sprake is van storende, metaalachtige harmonischen.
16” en 18” Armand Thin Crash
Ook het crashgeluid van deze dunne cimbalen past perfect in dat vrij delicate, niet al te luide spectrum van de overige Armand’s. Door hun geringe dikte spreken ze snel aan. De 16” versie is erg geschikt voor het lichtere werk, terwijl de ietwat explosievere 18” herinneringen oproept aan Tony William’s explosieve drumwerk.
16” en 18” Armand Medium Thin Crash
Deze crashes klinken iets briljanter, wat voller en iets luider dan de thin-exemplaren, al blijft het delicate aspect ook hier overeind, althans zeker voor wat de 16” versie betreft. Medium thin crashes vragen al wel eens naar een erg stevige aanslag om een mooi, briljant crashgeluid te bekomen, maar deze Armand’s spreken bijna even snel aan als de dunne versies, zelfs bij lichte aanslag. De 18” crash heeft in vergelijking met het 16” exemplaar wel een veel grotere bel en het geluid gaat hier toch meer naar wat je van een reguliere 18” medium crash kan verwachten. Deze crash heeft dan toch dat ietsje meer power en distantiëert zich daardoor een beetje van de andere Armand cimbalen.
10” Splash
Deze natuurlijk klinkende, flinterdunne splash doet wat je van hem kan verwachten. Geschikt dus voor korte, heldere interventies. Ideaal als aanvulling bij iedere set, al meen ik me niet te herinneren dat Ringo Star of Charlie Watts indertijd een splash binnen hun set-up bezaten…
BUDGET
Zildjian hanteert dezelfde prijzen voor deze speciale serie als voor de A Custom Series, altijd leuk dat we geen meerprijs hoeven te betalen voor een speciale uitgave. Deze prijzen zijn de volgende: de 20” ride kost 357 euro, de 21” 392 euro. De hihats zijn (per paar) 390 (13”) en 436 euro (14”). De thin crash 16” gaat voor 266 euro over de toonbank, de 18”-variant voor 311. De medium thin crashes kosten je exact evenveel en de splash ten slotte, maakt je 149 euro armer. Al deze prijzen zijn advies verkoopprijzen, inclusief btw.
BESLUIT
Vintage is ‘in’ en dat is eigenlijk al zo vanaf het begin van deze eeuw (en zelfs al vroeger). Voor wie op zoek is naar dat warme, klassieke, muzikale (moet het nog meer zijn?) geluid van de jaren zestig en zeventig, zit bij de bron als hij voor Zildjian kiest en de Armand cimbalen zijn dan helemaal ‘the way to go’. De cimbalen blinken uit door een delicate, mooie klank die allesbehalve door merg en been gaat. Als ik dan al een opmerking heb, dan is het dat de projectie beperkter is, bijvoorbeeld ten opzichte van de gangbare, iets zwaardere, A Zildjians. Die mindere decibels op het podium kunnen dan ook weer als een voordeel worden beschouwd (minder overspraak én minder kans op gehoorbeschadiging!) en speel je versterkt dan is er uiteraard geen vuiltje aan de lucht voor wat betreft het geluid in de zaal!
