[ Auteur: Roger Roland ] [ Editie: Nr.230 - Februari 2008 ]
DA-P1
We zitten in het tijdperk van de draagbare spullen. Van telefoon tot mp3-speler, via fototoestel, GPS of weet ik veel wat, alles wordt kleiner, en zo wordt het vandaag de dag mogelijk om een beetje van je opnamestudio mee te nemen in je reistas. Tascam stuurt me een draagbare recorder waarvan de naam bij mij herinneringen oproept. Dit toestel doet me ergens aan denken...
VOORSTELLING
Ik heb het over een tijd die de tieners van vandaag niet zullen kennen, of bijna niet. Indien je je in die tijd een degelijke draagbare recorder wilde aanschaffen, was de enige oplossing een Nagra, waarvan de prijs afschrikwekkend hoog was, of een draagbare DAT. DAT stond (en staat nog steeds) voor Digital Audio Tape. Een digitale audioband dus. Dit kunnen we herleiden tot het Engelse ‘digit’ wat gewoon ‘cijfer’ of ‘getal’ betekent. Tot hier de les, dank u wel MMM! Terug naar onze schapen. In die tijd gebruikte ik een Tascam DA-P1, een toestel dat er toen om bekend stond de beste te zijn in z’n categorie. Het was een handig, klein professioneel toestelletje dat ook nog eens stevig en praktisch was, en dat bestand was tegen de ruwheid ‘on the road’. Toen ik echter de HD-P2 uitpakte die Tascam me had opgestuurd, kreeg ik een schok: de look is quasi identiek aan die van de DAT waar ik het over heb. Alleen is er hier geen sprake meer van tape, maar wel van een Flashkaart. Ja hoor, de vooruitgang staat niet stil. Krop in de keel: waar zijn die goede oude tapes gebleven? Alles gaat voorbij, mevrouw! We blijven wel in hetzelfde domein: een professionele stereorecorder (en al wat dit impliceert) die beantwoordt aan alle noden van de mobiele geluidstechnicus. Dit apparaat kan werken op samplefrequenties tussen 44,1 en 192 kHz, in 16 of 24 bit, en dit in BWF (Broadcast Wave), een formaat dat dus niet gecompresseerd wordt. Geen mp3 toestanden dus, Tascam is een serieus bedrijf en dat weten we.
BESCHRIJVING
Het is altijd goed om inspiratie te halen bij een toestel dat een groot succes heeft gekend. Hier is het duidelijk dat de Japanse constructeur er plezier in heeft om een knipoog naar het verleden te maken, maar hij bewijst ook dat je een geslaagd product niet hoeft aan te passen. En toch, wat een verschil op het vlak van het gebruiksgemak ten opzichte van z’n voorganger. De afmetingen vallen mee: 26cm breedte, 20cm hoogte en 6cm dikte, dit alles voor een gewicht van 1,2 kg. We beschikken over de standaard knoppen voor een recorder, zijnde rew, ff, stop, play, pause, rec en rtz (return to zero). Via twee grote draaiknoppen kun je het ingangsniveau regelen van de twee kanalen. Er zijn verschillende knoppen aanwezig op het verticale gedeelte (volume, marker, enz.). Voor wat betreft de audiobediening wordt de gebruiker verwend: keuzeschakelaar voor het type input (line of micro), verzwakker (pad), fantoomvoeding, stereo link, limiter, hoogdoorlaat filter en keuze tussen de interne of een externe micro. Niet te vergeten, het grote ‘shuttle’ wiel waarmee je door de virtuele tape kunt scrollen, een regeling voor het scherm en de mogelijkheid om projecten te benoemen. Het scherm heeft comfortabele afmetingen en is bijzonder goed leesbaar. De zijkanten zijn goed gevuld met diverse aansluitingen. Rechts vinden we twee stevige metalen XLR-aansluitingen (van het merk Neutrik om volledig te zijn), een ingang voor de externe voeding die trouwens meegeleverd wordt met het toestel, een in- en een uitgang op line-niveau via RCA (cinch) en een gleuf voor de Flash kaart. Links is het aantal aansluitingen ook niet mis, oordeel zelf maar: een PS/2-aansluiting voor een extern klavier (voor wie makkelijk lange titels wil ingeven, er bestaan draagbare klaviertjes), een FireWire-aansluiting, een ingang voor ‘Time Code’ op XLR, een Wordclock ingang, een digitale S/Pdif in- en uitgang, en tenslotte een stereo jack uitgang voor de hoofdtelefoon. Rest enkel nog de aan/uit-schakelaar, de ingebouwde luidspreker en de prachtige hoes die standaard wordt meegeleverd en waarvan de schouderriem alleen al voor een snobistische look zorgt. Kleine teleurstelling: het plastic dat gebruikt werd voor de HD-2P is een beetje ontgoochelend voor wat betreft het zicht en de aanraking ervan. Daardoor ziet het toestel er een beetje ‘goedkoop’ uit, terwijl het duidelijk voor een professioneel publiek bedoeld is. Het gaat echter niet om de kwaliteit, maar toch, snif!
GEBRUIK
Ik heb een Compact Flash kaart uit mijn fototoestel gehaald en die in de daarvoor bestemde gleuf gestoken. Niet echt makkelijk wanneer je van die dikke, onhandige vingers hebt zoals ik. Maar goed, ik ben voorzichtig geweest zodat ik niets zou beschadigen. Vervolgens druk ik op ‘Power’ en wonder boven wonder, het toestel gaat aan, samen met het scherm, waarop ‘Tascam’ verschijnt met een mooie hoofdtelefoon erbij. Je hoort nog een klein ‘tok’ geluidje en daarna een grote stilte. Er zit geen enkel bewegend onderdeel in deze recorder, en dus zal je niets horen wanneer hij in werking is. Indrukwekkend! Eerst moet je de kaart formatteren, wat snel gebeurd is, en dan ben je klaar om op te nemen. Niets is makkelijker: je kiest of je de interne of een externe micro gebruikt, je regelt het ingangsniveau, wat eveneens makkelijk gaat met de grote gainregelaars en de digitale VU-meter die op het scherm verschijnt. Om zeker te zijn kan je de limiter aan zetten zodat het signaal nooit kan oversturen. De hoogdoorlaat staat ingesteld op 100Hz, 18 dB per octaaf. Hiermee kan je plopgeluiden tot een minimum herleiden. Dankzij de mogelijkheid om met time code te werken, is de HD-2P een droomtoestel voor geluidsmensen die met een cameraman meelopen. Bovendien kan je markers plaatsen zoveel je maar wil. Je kan de klank rechtstreeks beluisteren met een hoofdtelefoon, maar ook na de opname, via de ingebouwde luidspreker, en de klank is vrij goed. ’t Is geen hi-fi, maar de klank is voldoende goed om waar te nemen wat je precies hebt opgenomen. Voor de voeding kan je kiezen voor de meegeleverde externe voeding, maar dan verlies je aan mobiliteit, ofwel voor batterijen. In het laatste geval moet je acht (!) batterijen van 1,5 volt gebruiken, wat voor een autonomie moet zorgen van zo’n vijf en een half uur. Oplaadbare batterijen zullen dus meer dan welkom zijn. Andere interessante functie: je kan het apparaat zo instellen dat het de laatste vijf ŕ tien seconden audio steeds opneemt, zodat je niets mist in het geval je iets te laat op de ‘rec’ knop drukt. Aan dit soort details merk je dat Tascam dit toestel ontwikkelde voor de ‘serieuze’ gebruiker. Tascam heeft z’n strepen al verdiend in het Pro Audio segment, en ik stel vast dat de professionele gebruikers sneller vertrouwd zullen geraken met het toestel, dan ik tijd nodig heb om het op te schrijven.
Via het menu kan je naar tal van functies surfen. Zo kan je het huidige project benoemen, instellen of je mono of stereo opneemt, de samplefrequentie, de bitrate en tal van andere zaken. Misschien lijkt dat allemaal overdreven, maar het zijn slechts mogelijkheden, geen verplichtingen. Je kan zelfs ‘on the fly’ opnemen, zelfs zonder de handleiding gelezen te hebben (wat ik ook gedaan heb). Dit gezegd zijnde beavt de handleiding een goudmijn aan informatie, en loont het dus zeker de moeite om ze helemaal te lezen. Hoe lang je kan opnemen zal afhangen van de gebruikte CF-kaart, maar ook van de gekozen samplefrequentie en de bitrate. Met een C-kaart van 1 gigabyte kan je een uur opnemen in stereo op 44,1 kHz en 24 bit. Ga je naar 16 bit, dan wordt dat anderhalf uur. Voor een interview bijvoorbeeld zal 16 bit meer dan voldoende zijn, maar voor muziek kies je toch beter 24 bit. Al is elk geval verschillend natuurlijk. Let wel op wanneer je het toestel uitschakelt: je moet eerst bevestigen dat je het wil uitschakelen. Dit om twee redenen: enerzijds om te vermijden dat je het toestel per ongeluk zou af zetten, anderzijds opdat de gegevens goed bewaard zouden worden op de kaart.
KLANK
De klankkwaliteit hangt uiteraard af van verschillende parameters: de microfoon en de gekozen opnamekwaliteit. De klankkwaliteit op zich is bijzonder goed, maar als je de interne microfoon gebruikt, zal het resultaat minder goed zijn dan met een degelijke, externe micro. Een zeer goede dictafoon met de interne micro, maar in de praktijk zal men veeleer gebruik maken van een ‘echte’ micro. De ingebouwde voorversterkers zijn degelijk en zullen in de meeste gevallen volstaan. Indien je een klassiek concert wil opnemen kan je natuurlijk ook gebruik maken van externe preamps, en zelfs van hoogwaardige A/D-convertors, aangezien je digitaal kan binnenkomen op deze digitale recorder. Om de opgenomen bestanden over te zetten op computer, kan je gebruik maken van de FireWire of kan je de CF kaart in een kaartlezer steken die op een PC of Mac is aangesloten.
BUDGET
Voor 1249 euro (bruto adviesprijs, inclusief btw), kan deze TAscam de jouwe zijn. Gezien de kwaliteiten van deze Tascam recorder, kan je dit echt als een koopje beschouwen. Met deze HD-P2 haal je echt een professionele machine in huis. De prijs is dus meer dan gerechtvaardigd.
BESLUIT
Grote kwaliteit op het vlak van ergonomie en concept. De ontwikkelaars hebben goed nagedacht en een erg ‘pro’ product afgeleverd. Het is echt een plezier om met deze recorder te werken. Men beschikt over vele mogelijkheden, een betrouwbare kwaliteit en een concept dat hoge toppen scheert. Wat willen we nog meer? Een draagtas? Die wordt reeds meegeleverd! Doe je dus regelmatig opnames op verplaatsing, dan is deze Tascam iets voor jou. Eens getest ben je verkocht!
PRO
CONTRA
algemene kwaliteit
Time Code
breed toepassingsgebied
look is wat ‘plasticachtig’
men moet voorzichtig zijn bij het insteken van de CF-kaart
