Line6 blijft z’n niet-eindigende digitale revolutie in de gitaarwereld verderzetten. De nieuwste aanwinst is de Variax 300, een budget-versie van de duurdere Variax 500 en 700 gitaren. De Variax 500 was al niet echt een dure gitaar, ik ben dus heel erg benieuwd waar men nog op heeft kunnen ‘besparen’, en of dit het instrument niet de das heeft omgedaan. Zou Line6 dan eindelijk z’n eerste grote steek laten vallen? Lees hieronder het antwoord...
ALGEMEEN
Concept
We kennen het ondertussen wel: neem de klanken van een 25-tal verschillende gitaren en stop ze in één digitaal instrument. Zo bekend als het nu klinkt, zo revolutionair was het enkele jaren geleden. Al wat Line 6 met deze 300-uitvoering beoogt is de Variax binnen het bereik van gitaristen met een klein budget brengen.
Toebehoren/Opties
Een gigbag wordt niet meegeleverd zoals bij sommige Line 6 modellen, maar wel weer van de partij is de adaptor. Je kiest zelf of je deze gebruikt of niet. Kies je ervoor om zonder te werken, dan zal je om de zoveel tijd nieuwe batterijen in de Variax moeten aanbrengen. Wanneer je de adaptor wel gebruikt zijn batterijen uiteraard niet nodig. Van die adaptor zal je geen last hebben aangezien de stroomtoevoer gewoon via een stereo jack-kabel gebeurt (dus je krijgt de stroom en de audio door één enkele kabel). Dat betekent dus dat je op het podium niet met extra kabels hoeft te werken. De “Mini”-adaptor lijkt niet zo stevig als die van z’n duurdere collega’s, en ik vraag me af of de module bestand is tegen enkele stevige optredens.
Imago
Je kon in onze vorige editie reeds het verhaal achter Line 6 lezen, en tot op vandaag is dit de grootste naam op het gebied van digitale apparaten voor gitaar. Liefhebber of niet, je zal er zeker al van gehoord hebben, en er in de toekomst over blijven horen.
Afwerking
Het eerste wat visueel aan de Variax 300 opvalt is de overstap naar een meer “stratocaster”-achtige manier van bouwen. De stemkop heeft nu z’n stemsleutels allemaal op dezelfde kant zitten, en de controls zijn ook opgeschoven naar waar een strat-gitarist ze graag ziet. Jammer dat de draaiknoppen voor de toon- en volumeregeling een beetje scheef stonden.
BOUW
Kop/Hals
De hals werd vervaardigd uit een flinke blok maple. De satijnen afwerking laat je bijna toe het hout te voelen, en de afmetingen van de hals zijn wat in het midden gehouden: niet te dun, niet dik, niet te breed en niet te smal. Voor de stemkop is men, zoals reeds gezegd, overgestapt van 3-per-kant naar 6-per-kant, iets wat ik als stratocaster-fan alleen maar kan toejuichen. Het enige wat mij hier een beetje stoorde is de plaatsing van de snaargeleider op de headstock, en de daaruit resulterende, extreem felle neerwaartse ‘pull’ op de twee topsnaren. De snaargeleider een centimetertje achteruit plaatsen zou dit verhelpen.
Toets
De toets is een doordeweekse strook rosewood. Er is niet echt iets opvallends aan te zien, zowel in positieve als negatieve zin. De 22 medium frets zijn allemaal netjes afgewerkt en vertonen nergens scherpe randjes. Een goede polijstbeurt had het totaal afgemaakt, maar we moeten ons indachtig blijven dat het om een budgetinstrument gaat. Over het algemeen kunnen we stellen dat men geprobeerd heeft de maten van de hals van de Variax 300 zo veel mogelijk in het midden te houden, teneinde zoveel mogelijk mensen te plezieren.
Body
Aangezien men werkt met een piezosysteem (dat weinig van de natuurlijke klank van het instrument doorlaat), en men de klankkast digitaal gaat reproduceren, heeft men bij Line6 op dit gebied sterk kunnen besparen. Voor de body werd “agathis” gekozen, een houtsoort met weinig tonale kwaliteiten. Je kan als het ware stellen dat de body in dit geval slechts het frame levert waaraan de andere onderdelen worden vastgemaakt.
HARDWARE & ELEKTRONICA
Stemmechanieken
De stemmechanieken, die op de strat-wijze met z’n allen op een rijtje staan, lijken van goede kwaliteit. De robuuste indruk wordt nog eens versterkt door de eerder zware weerstand waarmee de gitaar zich laat stemmen. De gitaar houdt z’n toon goed, en herstemmen kon tot een minimum beperkt worden.
Brug
Bij budgetmodellen is de brug meestal één van de zwakkere punten. Nu wil het lukken dat de brug bij elk Variax-type het meest kritieke punt is, aangezien het hele Variax-principe valt of staat met de piezo-pickups. Het is dan ook geen verrassing dat aan dit onderdeel extra aandacht werd geschonken. Om te beginnen is de Variax 300 een ‘hardtail’ gitaar, wat wil zeggen dat we wel een brug krijgen, maar geen tremolo. De brug zelf is een mooi stukje werk, en de zadeltjes (met bijhorende piezo-elementen) zouden van een veel duurdere gitaar afkomstig kunnen zijn. De uitlijning werd zeer netjes uitgevoerd, en er zijn geen scheve zadeltjes te bespeuren. De reden voor dit fraaie werk staat op zijkant van de brug te lezen: L.R. Baggs. Zelfs voor z’n goedkopere instrumenten laat Line 6 het voorname werk aan de specialisten over. Mooi zo!
SPEELCOMFORT
Ergonomie
De vorm van de Variax 300 is gelijk aan die van de duurdere modellen, en dus is ook het speelcomfort voor het grootste deel vergelijkbaar met de Variax 500 of 700. Meteen valt op dat de Variax 300, hoewel het om een budgetinstrument gaat, niet ‘goedkoop’ aanvoelt. Vooral de stevig geconstrueerde brug zorgt ervoor dat de gitaar zich laat bespelen als een volwaardig (duurder) instrument.
Actie
De snaren van de Variax 300 stonden recht uit de doos nogal laag afgesteld. Hier en daar waren de technici zelfs iets té enthousiast geweest, en waren er enkele noten die uitfretten. Een snelle draai met een imbussleuteltje lost deze problemen snel op, maar het is natuurlijk altijd leuk als de gitaar recht uit de doos lekker weg speelt...
KLANKKWALITEIT
Kleur
Hier komt de (bijna ongelofelijk) grote troef van de Variax 300: het digitale gedeelte van de Variax, dat instaat voor alle klanken die je kan voortbrengen, is volledig identiek aan dat van de Variax 500 of de Variax 700! Je krijgt dus dezelfde klanken voorgeschoteld als bij de Variax 700, die ongeveer het 2- tot 3-dubbele van de Variax 300 kost. Het kan dan ook moeilijk anders dan dat de Variax 300 voor z’n prijs zeer goed klinkt. De Variax is stilaan een vast onderdeel in het internationale muziekbeeld, dus de klanken zullen toch wel in orde zijn? In’t kort: zeker! Zonder weer in de ‘digitaal-versus-analoog’-discussie te verzeilen, kunnen we stellen dat de Variax zeer overtuigende recreaties levert van bekende gitaarmodellen en ook de eigen Line 6-sounds zijn zeker te smaken. Mijn favorieten waren de stratocaster, de telecaster en sommige van de hollowbody-gitaren, maar ik verwacht dat iedereen zo wel z’n eigen voorkeuren zal hebben. Ik zou een volledige opsomming kunnen geven met een beoordeling van elk model, maar dat zou het artikel onnodig lang doen uitvallen. Een van de grootse troeven is de aanwezigheid van een akoestische gitaar, waarmee je niet in het midden van een nummer “even snel” van gitaar moet wisselen wanneer je plots een akoestische gitaar nodig hebt. En met de Workbench-software die eraan komt, kan je je eigen gitaarmodellen gaan ontwerpen en in de Variax opslaan. Zo worden de huidige modellen eerder ondergeschikt aan je eigen keuzes, en kan je dus blijven werken tot je volledig tevreden bent over je sound.
Respons
Ik was aangenaam verrast over de aanslaggevoeligheid van de Variax. We zitten immers nog altijd met een digitaal gegeven, en daar durft “alles of niets” al wel eens een vuistregel te zijn. Maar niet hier. Bij de neck-pickup van de telecaster bijvoorbeeld, krijg je een mooie cleane klank als je gewoon speelt, maar als je echt hard doorramt, dan krijg je die typische “klunk” in het middengebied. En zo ook met de rest van de modellen.
BUDGET
Hier komt het punt waarop iedereen zit te wachten. Je kan de Variax 300 in de winkel bemachtigen voor zo’n 525 Euro (adviesprijs, btw incl.). Voor de bouw van het instrument is deze prijs laten we zeggen ”gewoontjes”, hoewel de speelbaarheid hier niet echt onder gaat lijden. Maar in het opzicht van klank en concept is dit een absolute bodemprijs. Kijk het maar na: de Variax 700, met dezelfde software, gaat over de toonbank voor het driedubbele! Natuurlijk hebben we het over een ander instrument, maar wie eens wil proeven van het digitale gitaartijdperk, heeft nu bijna zo goed als geen reden meer om de Variax aan zich voorbij te laten gaan.
CONCLUSIE
Het prijskaartje van de Variax 300 zou voor veel mensen wel eens de doorslag kunnen geven om er zich één aan te schaffen. En terecht, de prijs is zeer scherp gericht. Daarenboven krijg je ongelofelijk veel voor je geld. Vooral het feit dat Line 6 hetzelfde software-gedeelte aanbiedt als bij z’n andere gitaren is een zeer sterke troef. In combinatie met de Workbench software (en wie weet wat er nog allemaal aankomt) wordt de Variax eerder een basis voor je eigen creaties, en kan je blijven experimenteren tot je helemaal tevreden bent. Zoals meneer Peleman het onlangs al (zeer terecht) in z’n artikel over de Bass Variax 700 stelde: wie z’n vooroordelen kan achterlaten, heeft hier heel wat te winnen.
|
