De Renegade is een 65 Watt buizen head met twee kanalen, aparte reverb voor ieder kanaal en de befaamde Egnater Tubemix-functie waarmee je traploos regelt tussen 6L6- en EL34-buizen. Op beide kanalen kun je met kleine dip switches de ‘bright’ aan of uit zetten, kiezen tussen 18 Watt en 65 Watt en de algemene klank instellen (‘tight’ of ‘deep’). De handleiding is meegeleverd en mag een schoolvoorbeeld zijn voor andere fabrikanten. Het papier is dik en stijlvol en de uitleg is klaar en duidelijk. Je vindt er enkele tips, tech talk en ook een aantal voorbeeldklanken.

BOUW & AFWERKING

Qua bouw valt er weinig op aan te merken: een robuust, metalen chassis dat in een even robuust houten cabinet gemonteerd is. Het hout is zowat 1 cm dik en werd voorzien van metalen stoothoeken. Het handvat bevindt zich bovenaan en ziet er eveneens vrij stevig uit. Ook bij de knoppen valt niets op te merken, alles perfect uitgelijnd, stevig, helemaal top. Voor de afwerking werd er gekozen voor de vaste Egnater-look. Maar goed ook, want zo krijg je een hoge graad van herkenbaarheid. Egnater amps vallen zelfs een beetje op door hun beige/bruine tolex combinatie met dito speakerdoek. De knoppen zijn ook beige en op het speakerdoek staat het witte Egnater-logo.

AANSLUITINGEN EN MOGELIJKHEDEN

Uiteraard is er op het frontpaneel een (één enkele) gitaarinput jackaansluiting. Voor de rest moeten we naar de achterzijde. En meteen krijgen we een verrassing van formaat: twee jackaansluitingen voor de footswitch, de ene met een beige gekleurde cirkel rond om hem makkelijk te herkennen. Ok, op zich misschien niet echt iets bijzonders, maar de verrassing zit hem eigenlijk op de kabel van de meegeleverde footswitch. Deze footswitch (of moet ik eigenlijk zeggen ‘controller’?) biedt vele mogelijkheden. Hij heeft vier switches en drie ‘mini-switches’. Er is de standaard switch om tussen beide kanalen te wisselen, een effect-switch, een reverb-switch en een main 2 (boost) switch. Bij deze drie laatste schakelaars heb je ook telkens een mini-switch zodat je kan regelen of deze werken op kanaal 1, kanaal 2 of beiden. Zo kan je bijvoorbeeld met slechts één beweging wisselen tussen een leadklank met boost op kanaal 2 en een ritmeklank zonder boost op kanaal 1.
Maar terugkomend dan op de verrassing op de kabel. Het valt namelijk op dat er niet werd gekozen voor één multipin aansluiting, maar wel voor twee TRS-jacks. Dat is een reuze voordeel, want stel dat je op een mooie dag je footswitch ergens vergeten bent, dan kun je nog altijd standaard switches op jack gebruiken. Met bepaalde randapparatuur (FX units zeg maar) kun je zelfs je versterker aansturen via deze jacks. Mooie keuze dus, want erg universeel en gebruiksvriendelijk. Wat meer naar rechts zien we nog een mooie verrassing: een externe biasregeling, bestaande uit testpunten voor massa, plus van 6L6 tubes en + van EL34 tubes en de bijhorende regelschroefjes. Gelukkig zitten deze laatste diep genoeg zodat je ze niet per ongeluk fout kunt regelen. Even ter herhaling: de bias van een buizenversterker is de optimale ‘nulstroom’ die noodzakelijk is om je lampen goed te doen werken. Bij te hoge regeling zullen de lampen veel verbruiken en vroegtijdig verslijten. Bij te lage spanning zal je versterker gaan pruttelen (vervormen). In feite kun je de biasregeling best wel vergelijken met de leegloop regeling van een motor. Staat die te laag, dan valt de motor stil, staat hij te hoog, dan verbruik je meer (althans wanneer je voor het rode licht staat). Maar waarom nu die regeling op de achterzijde plaatsen? Wel, in feite is het regelen van de bias niet zo moeilijk. Wie een beetje verstandig en technisch aangelegd is, kan dit in feite ook zelf. Indien je dan zorgt dat je steeds een multimeter, een schroevendraaier en reservelampen bij je hebt, dan kun je steeds en snel zelf je lampen verwisselen indien er een stuk zou gaan tijdens een optreden. Bovendien is ieder lampenpaar voorzien van een aparte zekering. Als er een lamp stuk gaat, springt de zekering, maar kun je nog steeds met het andere lampenpaar verder, zij het met iets minder goede prestaties. Het voordeel van een bias op het achterpaneel is dat je het chassis niet moet opendoen en je dus ook jezelf niet hoeft bloot te stellen aan zeer hoge en gevaarlijke spanningen (makkelijk meer dan 400Volt!). Wie deze mogelijkheid ten volle wil benutten, kan er een hele mooie uitleg over terugvinden in de handleiding van de Renegade. Verder zijn er nog de speakeraansluitingen (main en extension) met bijhorende impedantieschakelaar, een record line out op XLR met speakersimulatie en een serie effectloop.
Beide kanalen bieden dezelfde regelingen, van links naar rechts: gain, bass, middle, treble, tubemix en volume. Ook de dip switches zijn identiek: 65W/18W, tight/deep en bright/normal. Met de typische Egnater ‘tubemix’ functie (zie ook MMM 248) is het mogelijk om traploos te regelen tussen 6L6- en EL34-eindtraplampen. Het ene klinkt eerder US, het ander eerder UK, maar het leukste is de ‘hot spot’, de plaats waar de combinatie van beide eindtrapparen het beste blenden. Verder is er een aparte regeling voor de reverb per kanaal en deze kun je eveneens aansturen (per kanaal) via de footswitch. Met de ‘densitity’ en ‘presence’ regelaars regel je respectievelijk het sub laag en het top hoog. Tot slot is er nog de dubbele mastervolume regelaar. Master 1 bepaalt het algemene volume van de amp. Master 2 bepaalt de hoeveelheid boost die je krijgt om je solo’s netjes te doen uitkomen.

KLANK

De Rebel 20 was al niet onaardig, maar wat ik het meeste miste was een tweede kanaal. De Renegade komt hier dus in tegemoet, en hoe! Hij is erg krachtig maar kan makkelijk in toom gehouden worden dankzij het master volume. Het clean kanaal gaat van zeer clean tot warm en zelfs licht overstuurd. Het crunch kanaal neemt het daar over en gaat via mooie crunch tot een stevige distortion met alles daar tussenin. De EQ is krachtig genoeg om de klank naar smaak af te stellen. Je kunt echter de klank fijn regelen dankzij de dip switches en de density/presence regelaars. Stel je voor: deep en bright aan, met niet al te veel hoog (high) maar wel veel presence en density resulteert in een klank met veel hoog en laag maar niet al te veel mid. Deze mids kun je dan nog naar smaak regelen met de middle en high regelaars. Maar het omgekeerde is eveneens mogelijk, net als tal van andere combinaties. Je merkt het dus: de klankmogelijkheden zijn zowat onbeperkt en allemaal erg bruikbaar. Wie niet veel van effecten houdt, of niet graag sleurt met pedaaltjes voor boost, distortion, enz., die kan in feite rechtstreeks met zijn gitaar in de Renegade en kan daarmee een heel optreden spelen zonder in de problemen te komen. Vooral blues en rock gitaristen zullen hier het water van in de mond krijgen, zolang ze maar geen gebruik hoeven te maken van delay, flanger, chorus enz. Toch nog een kleine opmerking: ik merk helemaal geen verschil tussen 18W en 65W. Mocht deze functie echt optimaal werken, zouden de klankmogelijkheden waarschijnlijk nog uitgebreider zijn.

BUDGET & CONCLUSIE

1049 euro (inlusief btw) is de prijs die je zult betalen voor de Renegade Head, en als je ‘t mij vraagt is dit echt niet duur. Bij andere merken betaal je voor dergelijke heads met vaak met een pak minder mogelijkheden al makkelijk de helft meer. Zou je daar ook wat betalen voor de naam misschien? Ik zal er nu niet van wakker liggen, want ik heb een versterker gevonden die beantwoordt aan vele hoge eisen en die erg betaalbaar is. Bovendien is de footswitch meegeleverd en die alleen al kost bij andere merken makkelijk zo’n 250 euro. En ‘t stopt gewoon niet, want ik vergeet bijna de stevige zwarte hoes (eveneens meegeleverd). Heb je het meer voor een combo? Kan ook, want de Renegade bestaat in 1x12”, 2x12” en 4x10” versie. Ik zie hier een geduchte concurrent voor merken als ENGL, Orange, Hughes & Kettner, en zelfs Mesa Boogie. Nu nog hopen dat we Egnater meer gaan zien op podia en in repetitielokalen. In ieder geval een dikke proficiat aan Bruce Egnater!